روايت دوّم دوّمين حديث از احاديث حجيّت استصحاب ، صحيحهء ديگرى از زراره است ( صحيحهء قبلى راجع به طهارت از حدث يعنى وضو داشتن بود ، اين صحيحه راجع به طهارت از خبث و نجاست ظاهرى لباس مصلّى است . ) اين صحيحه شش فراز دارد : 1 - در فراز اول سخن از علم تفصيلى است : به لباسم قدرى خون دماغ يا خون ديگر يا مقدارى منى خورده بود من جاى آن را علامت‌گذارى كردم تا وقتى كه به آب برسم و آنجا را تطهير كنم ازقضا وقت نماز فرارسيد و من به كلّى فراموش كردم كه جامه‌ام نجس بوده و با آن نماز خواندم و پس از نماز به يادم آمد كه لباسم آلوده بوده ، حال وظيفه‌ام چيست ؟ امام ( ع ) فرمود : « نماز را بايد اعاده كنى و جامه‌ات را بايد بشويى ! » 2 - در فراز دوّم سخن از علم اجمالى است : اجمالا مىدانم كه نجاستى به جامه‌ام خورده ؛ ولى جاى آن را تفصيلا نمىدانستم ، در جستجوى آن برآمدم و جامه‌ام را وارسى كردم ؛ ولى نتوانستم آن را بيابم ، سپس با همان جامه نماز خواندم ، آنگاه پس از نماز جاى نجاست را يافتم ، وظيفه‌ام چيست ؟ امام ( ع ) فرمود : « جامه‌ات را مىشويى و نمازت را اعاده مىكنى ! » 3 - در فراز سوّم سخن از ظنّ و احتمال اصابه است : پرسيدم : اگر گمان مىكردم كه خونى به لباسم خورده ؛ ولى يقين نداشتم ، بدنبال گمان جامه را وارسى كردم و چيزى نديدم و با آن نماز خواندم ، و پس از نماز خون را در لباسم ديدم ، در اينجا وظيفه چيست ؟ امام فرمود : « جامه‌ات را ( براى نمازهاى بعدى ) مىشويى ؛ ولى نماز را اعاده نمىكنى . » گفتم : « چرا نمازم را اعاده نكنم ؟ » امام فرمود : « لانّك كنت على يقين من طهارتك فشككت فليس ينبغى لك ان تنقض